Category Archives: κείμενα-άρθρα

Δεν ψωνίζουμε τις Κυριακές – Κάλεσμα απεργίας την Κυριακή 16 Ιουλίου

Αν η Κυριακή δεν είναι αργία, δεν είναι Κυριακή

Η κατοχύρωση της Κυριακάτικης Αργίας, μαζί με τη θέσπιση της 8ωρης εργασίας, θεωρούνται ιστορικά οι σημαντικότερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος παγκοσμίως. Μέρα ξεκούρασης, κοινωνικών σχέσεων και ελεύθερης δραστηριότητας. Γιορτή και σχόλη. Αυτό είναι η Κυριακή.

Εδώ και πολλά χρόνια τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά μόνο την τελευταία Κυριακή του χρόνου! Ένα από τα προαπαιτούμενα μέτρα του 4ου Μνημονίου  αποτέλεσε το θεσμικά πλέον κατοχυρωμένο «προαιρετικό» άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων 32 Κυριακές το χρόνο (ν. 4472/2017) σε «τουριστικές» περιοχές, αντικαθιστώντας τις 8 Κυριακές του ν. 4177/2013.

Γιατί μας λένε να δουλεύουμε τις Κυριακές;

Η αιτιολογική έκθεση που συνόδεψε την κατάθεση του σχετικού πολυνομοσχεδίου προς ψήφιση στη Βουλή απαντά στο ερώτημα ως εξής: «Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, συμβάλλει στην αποδοτικότερη αξιοποίηση των επενδύσεων τους, στη βελτίωση του εύρους επιλογών των καταναλωτών, καθώς και στη μεγέθυνση της τουριστικής δαπάνης, ενώ η εφαρμογή των ρυθμίσεων αναμένεται να επιφέρει θετικές επιδράσεις στις τιμές των αγαθών και υπηρεσιών, αλλά και στην απασχόληση.» Απαντάμε:

Ψέματα!

Οι θέσεις εργασίας δεν αυξήθηκαν με την πρώτη διεύρυνση των εργάσιμων Κυριακών σε 8 ετησίως. Το αντίθετο. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι δουλεύουν περισσότερο και με χαμηλότερο (και συνήθως καθυστερημένο) μισθό. Να θυμίσουμε ότι η παλαιότερη εργατική νομοθεσία όριζε για την εργασία σε αργίες διπλό μεροκάματο!  Οι μόνοι που επωφελούνται από αυτό το αντιεργατικό μέτρο είναι οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων.

Από τους καταναλωτές δεν λείπει χρόνος για ψώνια. Με τόσες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, με τόσο αυξημένη φορολογία, με τόση ανεργία, αυτό που λείπει είναι τα χρήματα για να ψωνίσει κανείς. Οι επενδύσεις των ιδιοκτητών δεν αυξάνονται με την κυριακάτικη εργασία. Παράλληλα οι έμπειροι εμποροϋπάλληλοι βεβαιώνουν ότι δεν αυξάνεται ο τζίρος των μαγαζιών: απλά μειώνεται η δουλειά του Σαββάτου.

Εγώ δεν είμαι εμποροϋπάλληλος, δεν με αφορά το θέμα

Κάνεις λάθος! Και θα το βρεις μπροστά σου. Πάρα πολλοί κλάδοι συνδέονται με το εμπόριο, οπότε σύντομα θα προκληθεί ντόμινο και σε κλάδους που έχουν κατοχυρωμένο πενθήμερο εργασίας. Ήδη οι νέοι εργαζόμενοι εκπαιδεύονται να δουλεύουν χωρίς δικαιώματα. Ιδιαίτερα βάλλονται οι γυναίκες εργαζόμενες (που αποτελούν μεγάλο ποσοστό  εμποροϋπαλλήλων), κυρίως αναφορικά με τη μητρότητα. Όλα στην κοινωνία είναι αλυσίδα. Αν στα δύσκολα δεν μένεις άνθρωπος, γίνεσαι κανίβαλος.

Και τι να κάνουμε;

Τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, η απουσία δυναμικού και ουσιαστικού συνδικαλισμού, η φτώχεια και η ηττοπάθεια, έχουν υποτάξει την πλειοψηφία των εργαζόμενων στις αδηφάγες ορέξεις των αφεντικών. Το ξέρουμε όμως καλά ότι αν δεν αντιδράσουμε, αν δεν αντισταθούμε, αν δεν οργανωθούμε,  τίποτα δεν αλλάζει. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Τα δικαιώματα μας κερδήθηκαν με αγώνες. Καλούμαστε να τους συνεχίσουμε. Να σπάσουμε τη σιωπή και το φόβο και να απαντήσουμε συλλογικά.

Δεν ψωνίζουμε τις Κυριακές!

Σκέψου σαν εργάτης και όχι σαν πελάτης!

Στηρίζουμε την πανελλαδική απεργία την Κυριακή 16 Ιουλίου

για την καταδίκη των μαθητών στου 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου

Η απόφαση του δικαστηρίου ανηλίκων Ρεθύμνου να καταδικάσει τρεις μαθητές γυμνασίου σε 80 ώρες κοινωνικής εργασίας για την κατάληψη του σχολείου τους δεν αποτελεί απλά μια πρωτοφανή εξέλιξη. Αποτελεί σύμπτωμα αποσύνθεσης των διαφόρων εξουσιών αυτής της χώρας που καθώς αισθάνονται τις καρέκλες τους να τρίζουν επιστρατεύουν κάθε μέτρο καταστολής για να επιβάλλουν την κοινωνική πειθάρχηση. Κι όπως δείχνει αυτή η υπόθεση, αρχίζουν από πολύ νεαρή ηλικία. Το μήνυμα είναι σαφές, όχι μόνο προς του μαθητές του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου, αλλά προς όλους και όλες μας: μπροστά στην ολοκληρωτική υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, της υγείας, της εργασίας, των ζωών μας πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι και να υπομένουμε σιωπηλά το ζοφερό πεπρωμένο που μας επιβάλλουν.

Ο διευθυντής του 1ου Γυμνασίου, του «κολλεγίου» του Ρεθύμνου, γνωρίζει καλά ότι αρμοδιότητά του είναι να γυμνάσει πειθαρχημένους εργάτες, που δεν πρέπει να ονειρεύονται κανέναν άλλο κόσμο εκτός από τον υπάρχοντα. Καμία διεκδίκηση δεν χωρά στο πρότυπο σχολείο του, κι όσοι δεν υπακούν δεν στέλνονται στο Βόρειο Πόλο με προγράμματα ανταλλαγών όπως καυχάται η ιστοσελίδα του σχολείου, αλλά στις αίθουσες των δικαστηρίων και τα καταναγκαστικά έργα.

Continue reading