Αρχείο κατηγορίας συμμετοχή σε κινητοποιήσεις

Να σπάσουμε τον κύκλο δουλειά-σπίτι-κατανάλωση

Θα ήταν δύο κρίσιμες εβδομάδες, οι εβδομάδες γίναν μήνες, γίναν χρόνος. Από τις έκτακτες και κατ’ εξαίρεση συνθήκες φτάσαμε να μιλάμε για τη “νέα κανονικότητα”. Στην πραγματικότητα μια κανονικότητα με πολύ παλιά ατζέντα, σύμφωνα με την οποία η κυρίαρχη εξουσία προβάλλει ως αδιαμφισβήτητη αυθεντία και ο ολοκληρωτισμός ως αναγκαιότητα.

Με πρόσχημα την πανδημία ο κρατικός έλεγχος πάνω σε κάθε πτυχή της ζωής μας νομιμοποιείται, ενώ οποιαδήποτε φωνή έρχεται σε αντίθεση με τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο χαρακτηρίζεται ως “αντικοινωνική” και καταστέλλεται με μια όλο και αυξανόμενη βιαιότητα που εξαπλώνεται στο σύνολο της κοινωνίας.

Την ίδια ώρα, τα κλειστά ένα χρόνο πανεπιστήμια, οι κοινωνικοί χώροι και όλες οι συλλογικές αντιστάσεις χτυπιούνται και καταστέλλονται λυσσαλέα από το κράτος. Η χρονομέτρηση της κάθε μας κίνησης με το που θα διαβούμε το κατώφλι του σπιτιού, ο φόβος του προστίμου, το εξοδόχαρτο με την ταυτότητα στην τσέπη, η βόλτα-προαυλισμός ευθυγραμμισμένη με το ωράριο των καταστημάτων, η φίμωση χιλιάδων φωνών δεν αποτελούν παρά ασκήσεις πειθαρχίας για το αύριο που μας ξημερώνει. Ο διαχωρισμός μεταξύ αναγκαίων (άρα δικαιολογημένων) και άσκοπων μετακινήσεων, ποινικοποιεί κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που δεν σχετίζεται με την παραγωγική διαδικασία και επιβίωση.

Το σκόπιμο και αναγκαίο τρίπτυχο δουλειά-τράπεζα-κατανάλωση, εξασφαλίζει τη διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος, σύμφωνα με το οποίο η προστασία της ζωήςέχει ένα μόνο νόημα: Για να μπορείς να δουλέψεις πρέπει να παραμένεις ζωντανός.

Με την ποινικοποίηση του ελεύθερου χρόνου και την επιδοματική πολιτική της φτωχοποίησης το κράτος εντείνει το αίσθημα της ανημπόριας μας. Μαζί με την καλλιέργεια κλίματος φόβου για την υγεία και ανησυχίας για το πολυαναμενόμενο άνοιγμα της πεινασμένης’αγοράς προωθείται μια ολοκληρωτική επίθεση στην εργατική τάξη. Για την επιστροφή στην πολυπόθητη “κανονικότητα” οι εργαζόμενες/οι καλούμαστε να συνεργαστούμε με όρους πολέμου, θυσίας και καθήκοντος. Οι αναστολές και λοιπές “παροχέςκαι μέτρα “στήριξης” θα αποπληρωθούν από εμάς με τόκο, με την απώλεια ατομικών ελευθεριών και κεκτημένων δικαιωμάτων. Με πρόσχημα την επερχόμενη οικονομική ύφεση η εργατική τάξη καλείται να είναι ακόμα πιο παραγωγική, αποδοτική κι ευέλικτη, μια καύσιμη ύλη υποδουλωμένη στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου.

Ο εγκλεισμός συνοδευόμενος με την απαραίτητη καταστολή και την απαγόρευση των διαδηλώσεων τη στιγμή που ψηφίζεται σωρεία αντιδραστικών νόμων, αποτελεί την χρυσή ευκαιρία για να περάσει αυτή η επίθεση στην εργατική τάξη. Αποχαιρετάμε και θεσμικά το 8ωρο. Το ξεχείλωμα των ωραρίων με απλήρωτες υπερωρίες και η τηλεεργασία ήρθαν για να μείνουν. Ο κοινωνικός αυτοματισμός που μέχρι πρότινος κατηγορούσε την νεολαία για την κατάρρευση του συστήματος υγείας τώρα θα στραφεί κατά των συνταξιούχων που πολλαπλασιάζονται και “ροκανίζουν ” τα θεμέλια του διανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος. Ο νεοεισερχόμενος ασφαλισμένος θα χρειαστεί να γεμίσει τον δικό του ατομικό κουμπαρά. Τουλάχιστον του δίνεται η “δυνατότητα” να τζογάρει για υψηλότερες αποδόσεις, όσο είναι νέος ακόμα. Ας είν’ καλά τα funds που θα διαχειρίζονται τα χρήματα των ασφαλισμένων, χωρίς κανέναν βέβαια έλεγχο. Οποιαδήποτε ομοιότητα με προηγούμενο κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων είναι κάθε άλλο παρά τυχαία.

Εκτός από τα εργασιακά, μέσα στον Μάιο πρέπει να έχει εφαρμοστεί και ο πτωχευτικός νόμος αλλά και η απλοποίηση αδειών για επενδύσεις για να πάρουμε, ως χώρα, την επόμενη δόση και να ελαφρυνθεί δήθεν το χρέος μας. Στο διάστημα αυτό η αστυνομία είναι η μόνη που ενισχύεται, με το σύστημα υγείας στα πρόθυρα κατάρρευσης και το κράτος να μπήγει τα νύχια του ακόμα πιο βαθιά στα συνδικάτα, επιχειρώντας να ελέγξει και αυτά που δεν είναι ήδη μαγαζάκια. Τα σωματεία, για να είναι “νόμιμα”, να γλιτώσουν το πρόστιμο και να τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα συλλογικής διαπραγμάτευσης έχουν ήδη τους συνδικαλιστές φακελωμένους. Ποινικοποιείται λοιπόν η συνδικαλιστική δράση και ο νέος νόμος, που αναμένεται, θα κάνει πιο δύσκολη την κήρυξη απεργίας, απαιτώντας 40% προσωπικό ασφαλείας και γενικές συνελεύσεις εξ’ αποστάσεως με ηλεκτρονική ψηφοφορία. Παράλληλα με τον έλεγχο των διαδηλώσεων πού ήδη έχει νομοθετηθεί και επιχειρείται, θα απαγορεύονται οι καταλήψεις χώρων και εισόδων και η άσκηση ψυχολογικής ή σωματικής βίας! Αν λάβουν χώρα, η απεργία καθίσταται παράνομη. Λες και η απεργία θα έπρεπε να είναι νόμιμη και τα σωματεία κολαούζοι κράτους και αφεντικών. Οι αντιστάσεις και οι φωνές μας είναι τα αναχώματα της δυστοπίας που θέλουν και κατασκευάζουν για εμάς. Ήδη, οι φωνές μας μαζί με τις φωνές των καταπιεσμένων μεταναστ(ρι)ών, εργαζομένων, ανέργων, φοιτητ(ρι)ών, μαθητ(ρι)ών, καλλιτεχνών και υγειονομικών ενώνονται, σπάνε τον τρόμο και βγαίνουν στο δρόμο καθημερινά. Οι συλλογικοί μας αγώνες δείχνουν ότι είμαστε ήδη εδώ και δεν είμαστε μόνες. Ας γίνει η οργή μας το κύμα που θα τους πνίξει.

  • ΖΩΗ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

  • ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 

  • ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ

  • ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ, ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΜΑΣ

  • ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ,ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΕΡΑΜΕΩΣ

  • ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ

  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΩΝ.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ρεθύμνου

Πανώ και τρικάκια για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο

Για την 17 Νοέμβρη 2020

Στις 17 Νοέμβρη, μέσα σε συνθήκες ακραίας καταστολής και γενικευμένης ηττοπάθειας, αποφασίσαμε να βγούμε στο δρόμο, σε κοινή πορεία με κινήματα και οργανώσεις της πόλης. Όχι απλά για να αφήσουμε συμβολικά ένα λουλουδάκι σε μια επετειακή εκδήλωση μνήμης του αντιδικτατορικού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η μνήμη των κοινωνικών και ταξικών αγώνων μας παραμένει ζωντανή, αντιστεκόμενη στο σήμερα, εξεγερμένη στην ολοκληρωτική επίθεση κράτους και κεφαλαίου που επιχειρείται σε κάθε πτυχή της ζωής μας με πρόσχημα την υγεία μας.
Δεν μας προκάλεσε καμία έκπληξη ο τρόπος που ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και ασφαλίτες μερίμνησαν για την “υγεία” όλων μας όταν έγινε αντιληπτό το σώμα της πορείας: Στριμώχνοντας σε ασφυκτικά πλαίσια μια πορεία που πραγματοποιήθηκε τηρώντας όλα τα υγειονομικά μέτρα προστασίας, απαγορεύοντάς μας να αποχωρίσουμε, ξυλοκοπώντας κόσμο, πετώντας κρότου-λάμψης και προσάγοντας άτομα στο σωρό, στοιβάζοντας τα σε βανάκια και μεταφέροντας τα εν συνεχεία στο γκαράζ του Α.Τ. Ρεθύμνου, επιβάλλοντας πρόστιμα αξίας ανάλογης με αυτά που μας πληρώνουν για να μένουμε σπίτι.
Για όλους εμάς ο εχθρός δεν είναι αόρατος. Όταν το δημόσιο σύστημα υγείας καταρρέει ενώ το κράτος παζαρεύει εκατομμύρια με τις ιδιωτικές κλινικές, όταν γιατροί καλούνται να αποφασίσουν ποιος από μας θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, όταν τα σχέδια για το άνοιγμα της αγοράς συνοδεύονται με αντεργατικά νομοσχέδια, θεσμοθετώντας το 10ωρο εργασίας και τις απλήρωτες υπερωρίες, ποινικοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση και απεργία, παραγράφοντας τα χρέη των μεγαλοοφειλετών “ημετέρων”, ταΐζοντας με εκατομμύρια τραπεζίτες-καναλάρχες και λοιπά παράσιτα που ζουν και πλουτίζουν εις βάρος της εργατικής τάξης, έχουμε συλλογική και κοινωνική ευθύνη να σταθούμε απέναντι τους.
Η φίμωση, μέσω ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους, κάθε κοινωνικής αντίδρασης απέναντι σε κυβερνητικά νομοθετήματα που δεν έχουν καμία απολύτως κοινωνική συναίνεση, παραπέμπει σε άλλες εποχές και καθεστώτα. Καταρρίπτοντας τα αφηγήματα περί “ατομικής ευθύνης” και “κοινωνικής αποστασιοποίησης”, αναλαμβάνουμε τη συλλογική και κοινωνική μας ευθύνη και τη μετουσιώνουμε σε δράση.

ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΚΝΤΑΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

9/7 Πορεία ενάντια στο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις

Την Πέμπτη 9–7 ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου για τις διαδηλώσεις καλέσαμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Μαρτύρων. Την ίδια ώρα υπήρχε εκεί κάλεσμα από το σωματείο οικοδόμων, την ΕΛΜΕ Ρεθύμνου, την ΑΔΕΔΥ και το Συντονιστικό Ρεθύμνου κατά ΒΑΠΕ.
Η συμμετοχή ήταν καλή για τα δεδομένα της πόλης περίπου 130-150  άτομα ενώ ακολούθησε πορεία με παλμό και συνθήματα μέσα στην παλιά πόλη. Υπήρχαν πανώ των οικοδόμων , του ΠΑΜΕ, της ΕΛΜΕ και το δικό μας.

Ανάμεσα στα συνθήματα που ακούστηκαν ξεχωρίσαμε τα:
“Κούλη Χρυσοχοΐδη ακούστε το καλά κι αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά”
“Στο κράτος δεν θα κάνουμε μετάνοιες και δηλώσεις κάτω τα ξερά σας απ’ τις διαδηλώσεις”


“Στους δρόμους κόντρα στην τρομοκρατία με όπλα τη διαδήλωση και την απεργία”
“Στο δρόμο στο δρόμο να ρίξουμε το νόμο.”
“Στο δρόμο στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο”
“Η διαδήλωση όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο κράτους κι αφεντικών”
“Φέρτε μας τον Τσιόδρα και τον Χαρδαλιά να κάνουμε πορεία στα γουναράδικα”
“Κάθε μέρα θα κάνουμε πορεία μπάτσοι θα πεθάνετε απ’ την ορθοστασία”
“Αν δεν αντισταθούμε σ’ όλες τις γειτονιές οι πόλεις μας θα γίνουνε μοντέρνες φυλακές”
“ Αγώνας ταξικός, αντιφασιστικός, θα ’ναι η απάντηση από δω και μπρος”
“ Υγεία Παιδεία Ρεύμα και Νερό δεν είναι εμπορεύματα ανήκουν στο λαό”
“ Δώστε λεφτά για υγεία και παιδεία και όχι στον στρατό και την αστυνομία”
Η πορεία ακολούθησε μικρή διαδρομή στην παλιά πόλη και κατέληξε στο δημαρχείο όπου παραμείναμε για λίγο φωνάζοντας συνθήματα.
Ενώ η κεφαλή της πορείας αποχωρούσε και μετά από λαϊκή απαίτηση, καμιά 40αριά συντρόφισσες και σύντροφοι αποφασίσαμε να κάνουμε μεταβολή και να συνεχίσουμε την πορεία παραλιακά μέσα από τις καφετέριες εμπλουτίζοντας τα συνθήματά μας με τα κλασσικά κι αγαπημένα:
“Βιτρίνες λουσάτες, απλήρωτοι εργάτες”
“40 ώρες για 400 ευρώ, δεν φταίει η μετανάστρια φταίει τ’ αφεντικό”
και το τοπικά εστιασμένο “10 ώρες για 25 ευρώ και θα διαδηλώνω και θα εξεγερθώ”
Η πορεία μας διαλύθηκε στην Μελισσινού.

23/6 Κάλεσμα σε εργατική διαδήλωση

Την Τρίτη 23 Ιούνη στις 7:00 το απόγευμα καλούμε σε συγκέντρωση στην πλατεία Αγνώστου στρατιώτη στο Ρέθυμνο, συμμετέχοντας στο κάλεσμα για μια εργατική διαδήλωση αντίστασης και διεκδίκησης, που απεύθυναν κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία βάσης από την Αθήνα και τη Θεσ/νίκη.

7 Απρίλη 2020

Ενώνουμε τις φωνές μας με αυτές των υγειονομικών.

Όλες οι ζωές αξίζουν το ίδιο, αστέγων, εγκλείστων, κακοποιημένων, προσφυγισσών, ανέργων και εργαζομένων στον πάτο της καπιταλιστικής τροφικής αλυσίδας.

Καμία εμπιστοσύνη στο κράτος.  Κανένας αγώνας δεν θα μπει σε πάγο.  Αυτο-οργανωνόμαστε και διεκδικούμε.

 

24/9 Απεργία

Στο Δημαρχείο κάλεσε το ΠΑΜΕ και το  Συνδικάτο Οικοδόμων στις 10:00 και ΑΔΕΔΥ, ΕΣΕ στις 10:30. Το Εργατικό Κέντρο απουσίασε.

Μοιραστήκαμε την μικροφωνική και φωνάχτηκαν συνθήματα από κοινού. Η   κοινή μας πορεία πέρασε από την παλιά πόλη και επέστρεψε στο Δημαρχείο. Είχε παλμό και φωνάχτηκαν συνθήματα από όλους.

Το ενωτικό κλίμα έδεσε στο απεργιακό καφενείο που κάλεσε η ΕΛΜΕ Ρεθύμνου αμέσως μετά την κινητοποίηση στο  Στέκι των καθηγητών, όπου όλες και όλοι μοιραστήκαμε μια ρακή και συζήτηση και ενισχύσαμε το απεργιακό τους ταμείο.

Απεργία 12 Απρίλη

Στο δρόμο μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες ενάντια σε ένα ακόμα πιο ταξικό λύκειο

Είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο η παρούσα κυβέρνηση σε όλους τους τομείς διαστρέφει το νόημα των λέξεων. Η μεταρρύθμιση του Λυκείου, και κυρίως της τελευταίας τάξης του, ώστε «να εξορθολογιστεί» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Γ’ λυκείου ρητά προσδιορίζεται ως τάξη προετοιμασίας – ή καλύτερα προπόνησης- για τις τελικές εξετάσεις. Με απίστευτο κυνισμό, η αριστερή κυβέρνηση καταργεί μια ολόκληρη τάξη γενικής παιδείας από το λύκειο. Κι ενώ σήμερα τα μη πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα της Γ’ λυκείου, που υποβαθμίζονται από το εξετασεοκεντρικό σύστημα, μπορούν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια και την πολιτική συγκρότηση των μαθητών, στο Νέο Λύκειο τα μαθήματα κατεύθυνσης, όσα έχουν χρηστική αξία, ηγεμονεύουν στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Με την ελληνική εξαίρεση των θρησκευτικών, τα οποία διασώζονται, σε ένα πρόγραμμα σπουδών που θεωρεί περιττό το μάθημα της Ιστορίας, της Βιολογίας ή της Πληροφορικής. Αυτή η πτυχή της μεταρρύθμισης είναι απλώς αστεία.

Με τη μονοπώληση του προγράμματος από τα μαθήματα προσανατολισμού, όλη η χρονιά θα είναι ένας μαραθώνιος, με ορίζοντα τις εξετάσεις. Κι όποιος αντέξει. Άλλωστε είναι κι αυτός ένας στόχος. Οι ιθύνοντες της εκπαιδευτικής πολιτικής εντός κι εκτός συνόρων κρίνουν ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που φοιτούν στο γενικό λύκειο είναι πολύ μεγάλος σε σχέση με όσους προσανατολίζονται προς την επαγγελματική κατάρτιση. Και για να αλλάξει αυτό, το Λύκειο πρέπει να γίνει δύσκολο για τα περισσότερα παιδιά.

Την κατεύθυνση αυτή, τη δημιουργία δηλαδή ενός ξεκάθαρα ταξικού γενικού λυκείου, εξυπηρετεί και η αλλαγή στις ενδοσχολικές εξετάσεις που οδηγούν στη λήψη απολυτηρίου λυκείου. Με τις εξετάσεις να διεξάγονται σε επίπεδο ομάδων σχολείων, με θέματα που είναι αποτέλεσμα κλήρωσης, με επιτηρητές και διορθωτές από άλλα σχολεία, μπαίνει φρένο στη δυνατότητα όλων των παιδιών να αποκτήσουν απολυτήριο λυκείου. Πολύ σύντομα πολλά παιδιά θα επιλέξουν να μην φοιτούν σε ένα γενικό λύκειο των αρίστων και να στραφούν προς τα σκόπιμα υποβαθμισμένα επαγγελματικά λύκεια και τη μεταγυμνασιακή κατάρτιση, δημιουργώντας μια στρατιά νέων, σχεδόν απλήρωτων, εργαζομένων, μέσω της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.

Η αλλαγή στον τρόπο απόκτησης απολυτηρίου υποστηρίζεται ιδεολογικά με επίκληση της-πόσο αριστερής αλήθεια!- αρχής της αξιοκρατίας. Η αξιοκρατία επιβάλλει να μην διεκδικείται από όλους μια θέσης εργασίας ανειδίκευτου εργαζόμενου, γιατί μόνο σε τέτοιες έχει κανείς πρόσβαση μόνο με το απολυτήριο λυκείου. Θαυμάσια αλήθεια αυτή η κοινωνία, στην οποία η εργασία γίνεται αντιληπτή ως προνόμιο κι όχι ως δικαίωμα. Άλλη άποψη έχουμε μάλλον οι αδαείς εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων που προάγουμε στις τάξεις και τελικά δίνουμε απολυτήριο σε όλα τα παιδιά, ακόμα και σε παιδιά με αναπηρίες, ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά ή απλά στους μαθητές και τις μαθήτριες που αδυνατούν ή αρνούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του στείρου ακαδημαϊσμού του λυκείου. Δεν νοσταλγούμε τους καιρούς που «όσοι δεν έπαιρναν τα γράμματα» σταματούσαν σε κάποια τάξη του δημοτικού.

Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να ξεφτιλίσει ακόμα ένα πάγιο αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος, αυτό της ελεύθερης πρόσβασης. Καθιερώνοντας τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης στα ανώτατα ιδρύματα, καλεί τους μαθητές και τις μαθήτριες από πολύ νωρίς να μετριάσουν τις προσδοκίες από τον εαυτό τους και να αποφασίσουν να μην μπουν στη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων. Μάλλον τους καλεί να παραδεχτούν τη θέση τους στην κοινωνική πυραμίδα, κατευθύνοντάς τους προς τις σχολές με τη λιγότερη ζήτηση, ανεξάρτητα αν αυτές ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους. Διαχρονικά, οι προνομιούχοι έχουν ελεύθερη κι εύκολη πρόσβαση σε σχολές που πραγματικά τους ενδιαφέρουν-με το αζημίωτο, εντός κι εκτός συνόρων. Τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης μετατρέπονται στο φτωχό συγγενή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με κριτήρια προσφοράς και ζήτησης.

Τελικά θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα;

Κανένας από μας δεν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα πρέπει να μείνουν ως έχουν. Είναι απαραίτητο το Λύκειο να αποσυνδεθεί από τον βραχνά των εξετάσεων εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για να γίνει όμως αυτό εφικτό υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση. Η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων. Η πραγματικά ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή είναι άλλωστε και η μόνη προϋπόθεση για την κατάργηση της παραπαιδείας και των ταξικών φραγμών που και αυτή υψώνει στη μόρφωση των παιδιών. Όσο κριτήριο εισαγωγής σε μια πανεπιστημιακή σχολή δεν είναι το ενδιαφέρον σου για το αντικείμενο αλλά το πόσο ικανότερος από τον διπλανό σου είσαι να ανταποκριθείς σε μια ατελείωτη σειρά διαδικασιών αξιολόγησης, η παραπαιδεία όχι μόνο δε θα περιορίζεται, παρά μάλλον θα διευρύνεται, όσο περισσότερες κι αν γίνουν οι ώρες των μαθημάτων προσανατολισμού.

Για να αποκτήσει το λύκειο τον μορφωτικό του ρόλο χρειάζεται να ανοίγει στους μαθητές τον δρόμο προς την επιστήμη και την κοινωνική και πολιτική συγκρότηση. Χρειάζεται να δίνει στους μαθητές το δικαίωμα της επιλογής, μιας επιλογής όμως που θα συνδέεται με τα ενδιαφέροντά τους, όχι με τον εξοντωτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους για μια θέση στο πανεπιστήμιο. Θέλουμε ένα σχολείο δημιουργικό, που θα δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους, να πειραματιστούν και να γνωρίσουν τον εαυτό τους, χωρίς να καλείται κάποιος να τους αξιολογήσει γι’ αυτό. Θέλουμε ένα σχολείο χωρίς αξιολόγηση, χωρίς ποινές και επαίνους, όπου οι σχέσεις δασκάλου μαθητή και μαθητών μεταξύ τους θα είναι απαλλαγμένες από τη απόρριψη και των ανταγωνισμό. Θέλουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, όχι στους παπάδες, τους δημάρχους και τις εταιρίες. Θέλουμε ένα σχολείο απελευθερωμένο από τον κρατικό έλεγχο, αλλά όχι αυτοχρηματοδοτούμενο με τους όρους της αγοράς, όχι μια «αυτόνομη σχολική μονάδα» με τους όρους της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Θέλουμε ένα σχολείο που θα το διαχειρίζεται ο σύλλογος διδασκόντων και οι μαθητές/-τριες, όχι οι διευθυντές-μάνατζερ με ολοένα διευρυνόμενες εξουσίες. Θέλουμε ένα σχολείο για όλα τα παιδιά, που να παντρεύει τη θεωρία με την πράξη, που δεν υποβαθμίζει τη χειρωνακτική εργασία και δε σηκώνει ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Θέλουμε σχολείο καθολικό, ούτε «γενικό», ούτε «επαγγελματικό». Θέλουμε ένα σχολείο που καλλιεργεί την αισθητική των παιδιών αλλά και την ηθική τους, που ανταγωνίζεται την καπιταλιστική λογική του «ο καθένας για τον εαυτό του», μπολιάζοντας τα παιδιά με τις αξίες της συντροφικότητας , της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.

Γι’ αυτό και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που υπαγορεύεται από τις αντιδραστικές επιδιώξεις της νεοφιλελεύθερης κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Μαζί με τους μαθητές και τους γονείς, θα μας βρουν μπροστά τους.

Για ένα σχολείο της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας

Συμμετέχουμε στην απεργία-στηρίζουμε τα μπλοκ των τοπικών ΕΛΜΕ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Ρεθύμνου
Διακλαδική Αθήνας Τομέας Εκπαίδευσης

Νέο Λύκειο απεργία 12 Απρίλη

Κάλεσμα σε Εργατική Συγκέντρωση το Σάββατο 16/2

Καλούμε το σύνολο των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και συλλογικότητες να συμμετέχουν σε συγκέντρωση και πορεία το Σάββατο 16/2/19 στις 12μμ στο Δημαρχείο Ρεθύμνου.

Στηρίζουμε το κάλεσμα που κάνει η ΕΛΜΕ Ρεθύμνου και το Συντονιστικό Εκπαιδευτικών και Εργαζομένων στην Εκπαίδευση με μικροφωνική στο Δημαρχείο την ίδια ώρα.

Στηρίζουμε το κάλεσμα για εργατική διαδήλωση στην Αθήνα, την ίδια μέρα, των σωματείων βάσης εργαζομένων όπως και Συλλόγων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ΕΛΜΕ και πρωτοβουλιών αναπληρωτών.

Διαδηλώνουμε για Αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές με βάση τις ανάγκες μας και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Αγωνιζόμαστε ενάντια στις απολύσεις, την ανεργία και την επισφάλεια, την εργοδοτική τρομοκρατία και την κρατική καταστολή των εργατικών αγώνων.

Οργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας.

Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/19 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου για το διορισμό των αναπληρωτών δασκάλων και καθηγητών

Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σε Κρήτη και Αθήνα!

Συμμετέχουμε στην απεργία!

Αναδημοσιεύουμε το σχετικό κείμενο της ΕΣΕ Θεσσαλονίκης:

Νέο σύστημα διορισμών στην εκπαίδευση: εμπόριο ελπίδας και μάθημα πολιτικού εμπαιγμού

Πανεκπαιδευτική Απεργία Παρασκευή 11 Γενάρη

Μετά την πανηγυρική «έξοδο» από τα μνημόνια, ήρθε η ώρα και για τον κόσμο της εκπαίδευσης «να δρέψει τους καρπούς των θυσιών του». Μετά από 10 χρόνια χωρίς κανέναν μόνιμο διορισμό στην εκπαίδευση, όπου τα κενά καλύπτονται με προσλήψεις χιλιάδων συμβασιούχων εκπαιδευτικών και λογιστικές αλχημείες στα προγράμματα σπουδών και τις αναθέσεις των μαθημάτων, η κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα κάνει χιλιάδες διορισμούς-ο αριθμός τους ποικίλει ανάλογα με τα κέφια των ιθυνόντων-…μετά τις εκλογές, στη νέα της θητεία. Το πρώτο που είναι προφανές είναι η προεκλογική πολιτική απάτη.

Η παρούσα κυβέρνηση έχει και στο παρελθόν επιδείξει μεγάλη ικανότητα στο εμπόριο ελπίδας. Έτσι και τώρα, το σύστημα διορισμών που φιλοδοξεί να νομοθετήσει είναι μελετημένο με τρόπο ώστε να μοριοδοτεί ένα πλήθος κριτηρίων, τόσων όσες είναι και οι κατηγορίες των αδιόριστων εκπαιδευτικών. Μοριοδοτώντας την προϋπηρεσία (ως 12 μήνες) εξίσου με τα «ακαδημαϊκά» προσόντα και τα κοινωνικά κριτήρια, επιχειρεί να ψαρέψει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό πελατών μεταξύ των αδιόριστων συναδέλφων.

Ξεκινώντας από την υποβάθμιση της προϋπηρεσίας, είναι ντροπή να εμπαίζονται οι συνάδελφοι που εδώ και δέκα χρόνια, γυρνώντας σε όλη τη χώρα και δουλεύοντας κυρίως για να πληρώσουν τα έξοδα την εκτός έδρας εργασίας τους, κάλυπταν τις πραγματικές, πάγιες και διαρκείς ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης. Ο κύριος λόγος που οι αδιόριστοι συνάδελφοι αποδέχονταν την πρόσληψή τους, αφήνοντας πίσω σε πολλές περιπτώσεις δουλειά και οικογένεια, είναι γιατί είχαν τη βεβαιότητα ότι η προϋπηρεσία θα τους οδηγήσει κάποτε στη μονιμοποίηση.

Ταυτόχρονα, η μοριοδότηση των «ακαδημαϊκών» προσόντων (το τυράκι για τους πρόσφατους αποφοίτους), στην ουσία αφαιρεί επαγγελματικά δικαιώματα από το πτυχίο και εισάγει έντονους ταξικούς φραγμούς, αφού στην πλειοψηφία τους τα προσόντα αυτά προσφέρονται έναντι αδρής αμοιβής (μεταπτυχιακά σε ιδρύματα εντός και εκτός της χώρας, πτυχία ξένων γλωσσών, σεμινάρια, ιδιωτικές πιστοποιήσεις χρήσης Η/Υ). Ακόμα και σε ό,τι αφορά τα κοινωνικά, και συγκεκριμένα τα οικογενειακά, κριτήρια, δεν λαμβάνεται υπόψη ότι, αν γυρνάς δέκα χρόνια ανά την Ελλάδα δουλεύοντας ως αναπληρωτής, ζώντας σε μόνιμη εργασιακή ανασφάλεια, η πιθανότητα να κάνεις ή να διατηρήσεις οικογένεια περιορίζεται σημαντικά.

Το σύστημα διορισμού που προωθείται έχει οδηγήσει σε διαιρέσεις και ανταγωνισμό τους αδιόριστους συναδέλφους. Αυτή είναι η προφανής συνέπεια και επιδίωξή του. Ανοίγει όμως παράλληλα μια κερκόπορτα που αφορά και όσους και όσες είναι μόνιμοι στην εκπαίδευση. Μετά την προηγούμενη διαίρεση ανάμεσα σε ασεπίτες και διορισμένους με την επετηρίδα, στο εξής μεθοδεύουν τη διάκριση μεταξύ των διορισμένων «με προσόντα και χωρίς προσόντα». Με την αξιολόγηση να είναι εδώ και χρόνια έξω από την πόρτα της εκπαίδευσης, οι διαιρέσεις αυτές παρέχουν νέα κριτήρια για την κατηγοριοποίηση, νέες προφάσεις για απολύσεις και μισθολογική υποβάθμιση, νέες αφορμές για εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των συναδέλφων.

Οι μάχες που χρειάζεται να δώσουμε για να μην περάσει το νέο σύστημα διορισμών δεν περιορίζονται σε μια 24ωρη απεργία. Οφείλουμε να καταδείξουμε την αδικία και την πολιτική απάτη και να οργανωθούμε από τα κάτω, σε κάθε πρωτοβάθμιο σωματείο, σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά, χτίζοντας μια στρατηγική για να διεκδικήσουμε, για αρχή, τίποτα λιγότερο από:

-Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων της δημόσιας εκπαίδευσης. Όχι στην απαξίωση της προϋπηρεσίας.
-Μαζικούς διορισμούς για την κάλυψη όλων των πραγματικών αναγκών των σχολείων.

Προϋποθέσεις για αυτό είναι η μείωση των μαθητών ανά τμήμα, η διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών σύμφωνα με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των μαθητών και όχι τη λογιστική του υπουργείου, η κατάργηση των πολλαπλών αναθέσεων που γίνονται χωρίς καμιά επιστημονική λογική, η επιστροφή στο διδακτικό ωράριο όπως ήταν πριν τα μνημόνια, η κάλυψη όλων των κενών στις ειδικότητες στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η ουσιαστική στελέχωση της ειδικής αγωγής, η δημιουργία δομών υποστήριξης των μαθητών σε όλες τους τις μορφωτικές ανάγκες.

Ο αγώνας για τα εργασιακά μας δικαιώματα βαδίζει μαζί με τον αγώνα για ένα σχολείο που καλύπτει τις μορφωτικές ανάγκες όλων των παιδιών, χωρίς ταξικούς φραγμούς.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) εκπαιδευτικών -Θεσσαλονίκης