Αρχείο ετικέτας δίκη

Κάλεσμα στο δικαστήριο για την υπόθεση του Μανώλη Αφράτη

Κάλεσμα στο Δικαστικό Μέγαρο Ρεθύμνου για το εργοδοτικό έγκλημα με θύμα τον Μανώλη Αφράτη
Όλες/οι στο τριμελές πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου
στις 20 Οκτωβρίου, 09.00
Στις 21 Μαΐου του 2020 έχασε τη ζωή του στο Ρέθυμνο ο 38χρονος εργαζόμενος Μανώλης Αφράτης. Εργαζόταν στην εταιρεία «Γαλακτοκομική Αμαρίου Α.Ε.» του γνωστού ντόπιου επιχειρηματία Μανουκαράκη και ενώ έκανε διανομές με το φορτηγό «ψυγείο» της εταιρείας, αυτό εξετράπη της πορείας του και ανατράπηκε, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ο Μανώλης.
Από τότε και αφού έχουν περάσει σχεδόν 2μιση χρόνια η οικογένεια του Μανώλη συνεχίζει να περνά ένα Γολγοθά γιατί, πέρα από την απώλεια του δικού της ανθρώπου, έρχεται αντιμέτωπη με τη βαρβαρότητα του εκμεταλλευτικού συστήματος που θέλει τον εργάτη ζωντανό μόνο για να του κλέβει την υπεραξία. Αν χάσει τη ζωή του, στην προσπάθειά του να βγάλει το μεροκάματο, τα αφεντικά μαζί με έναν ολόκληρο μηχανισμό που δουλεύει για το συμφέρον τους παίρνουν μπρος για να βάλουν ακόμα μια εργοδοτική δολοφονία κάτω από το χαλάκι.
Τα σαπάκια φορτηγά που έδινε και συνεχίζει να δίνει ακόμα και σήμερα η εταιρεία στους εργαζόμενους προμήνυε αυτό που τελικά συνέβη με θύμα τον Μανώλη Αφράτη. Αλλά και πριν από αυτό, στις 19/3/20, ακόμα ένας εργαζόμενος στην εταιρεία γλίτωσε καθαρά από τύχη σε παρόμοιο περιστατικό τουμπαρίσματος φορτηγού. Σπασμένα φρένα, ζώνες ασφαλείας εκτός λειτουργίας και ένα φορτηγό δηλωμένο ως «φορτηγό με ανυψωτικό μηχάνημα» που είχε παρανόμως μετατραπεί σε «ψυγείο», είναι λίγα από το δήθεν νοιάξιμο της εταιρείας για την ασφάλεια των εργαζομένων.
Ύστερα, ο διορισμένος πραγματογνώμονας από το ΑΤ Αμαρίου δεν «βλέπει» ευθύνη της εταιρείας, το ΣΕΠΕ παραπέμπει στην… τροχαία, ο εισαγγελέας στέλνει την υπόθεση στο αρχείο… Ένα ολόκληρο σύστημα δηλώνει εμπράκτως την ταξική του ιδιότητα.
Η οικογένεια του Μ. Αφράτη, μαζί με την ταξική αλληλεγγύη που εκφράζεται, έχει καταφέρει να μη κουκουλωθεί η υπόθεση, όπως τα αφεντικά θα ήθελαν. Η συνέχεια θα δοθεί στο τριμελές πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου στις 20/10.
Τα αφεντικά έχουν τους μηχανισμούς τους και την τρομοκρατία, η εργατική τάξη έχει για όπλο την ενότητα, την ταξική αλληλεγγύη και με αυτά πρέπει να πορευτεί ακόμα μια φορά. Η μάχη που δίνει η οικογένεια του Μανώλη για την ηθική δικαίωση είναι μια μάχη όλης της εργατικής τάξης που ρίχνεται στο μεροκάματο ως εμπόρευμα για την κερδοφορία των αφεντικών.
ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΦΡΑΤΗ
ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Για τον ξυλοδαρμό εργάτη στην Κίσσαμο Χανίων

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤ(ΡΙ)ΩΝ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ο εργολάβος από την Κίσσαμο που ξυλοκόπησε τον εργαζόμενο που ζητούσε τα δεδουλευμένα του
Φωτογραφία από https://www.zarpanews.gr/ti-deytera-tha-dikastei-o-chaniotis-gia-ton-xylodarmo-toy-ergazomenoy/

Την Τρίτη 7 Ιούνη  εργολάβος από την Κίσσαμο Χανίων  επιτέθηκε και χτύπησε με αλυσίδα  μετανάστη εργάτη στον οποίο χρωστούσε χρήματα. Όταν ο συνάδελφος, ο οποίος εργαζόταν ως μαρμαράς σε συνεργείο του εργολάβου, του ζήτησε τα δεδουλευμένα, αντιμετώπισε τη δολοφονική επίθεση του εργοδότη, ο οποίος  χτύπησε στο κεφάλι και στο σώμα τον εργάτη, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του. Έγινε καταγγελία στην αστυνομία και ο εργοδότης συνελήφθη.

Δεν έχουμε αυταπάτες για την αστική δικαιοσύνη και δεν περιμένουμε τίποτα από το κράτος «δικαίου». Η επίθεση αυτή είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μεγάλη λίστα αυθαιρεσιών, επιθέσεων και δολοφονικών πρακτικών των εργοδοτών απέναντι σε εργάτες/τριες, οι οποίοι/ες τις περισσότερες φορές είναι μετανάστες/στριες ή πρόσφυγες. Δεν ξεχνάμε τι αντιμετώπιζαν στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα οι οικονομικοί μετανάστες από την Αλβανία, με τους εργοδότες να τους καταδίδουν στην αστυνομία (καθώς δεν είχαν χαρτιά), όταν ερχόταν η μέρα της πληρωμής. Τα πογκρόμ που έγιναν απέναντι σε μετανάστες στη Μανωλάδα καθώς και η επίθεση στην Κούνεβα είναι μερικά σταχυολογημένα επεισόδια από ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Η ατιμωρησία των εργοδοτών από την αστική δικαιοσύνη και η έλλειψη δυναμικής αυτοάμυνας από τους/τις εργάτ(ρι)ες οπλίζουν τα χέρια των αφεντικών.  Η δυναμική απάντηση απέναντι στις εργοδοτικές δολοφονικές επιθέσεις είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη.

-Αλληλεγγύη στον τραυματισμένο συνάδελφο

– Οι μετανάστ(ρι)ες είναι αδέλφια ταξικά καμιά ειρήνη με τ’ αφεντικά

-Ένας είναι ο τρόπος εργάτρια να νικάς, Οργάνωση, Αντίσταση στους χώρους της δουλειάς

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση

 

για την ιστορία:

Το δικαστήριο καταδίκασε τον εργολάβο σε φυλάκιση 25μηνών, με τριετή αναστολή ενώ πρέπει να αποδώσει στο θύμα τα 270 ευρώ που ήταν τα δεδουλευμένα του, ενώ απαγορεύεται να τον πλησιάζει σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων.

16 Δεκέμβρη: Δίκη φασιστών στο Ρέθυμνο

Την Πέμπτη 16 Δεκέμβρη συγκεντρωνόμαστε στο Δικαστήριο Ρεθύμνου στις 9:30π.μ. και στεκόμαστε μαζί με τις 4 συντρόφισσες μας απέναντι στους μάτσο φασίστες που τους επιτέθηκαν στις 5 Μαρτίου του 2020.

Το δικό τους κείμενο:

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,
ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

Μετά από ενάμισι χρόνο αναμονής, στις 16 Δεκεμβρίου 2021 εκδικάζεται η υπόθεση μας στα δικαστήρια Ρεθύμνου. Επιθυμία μας είναι με αυτό το κείμενο να ενημερώσουμε την κοινωνία και να τονίσουμε την σημαντικότητα του γεγονότος, παραθέτοντας την αλήθεια χωρίς φόβο.

Εν μέσω πανδημίας, εγκλεισμού, απωλειών συνανθρώπων μας και επιβολή απαγορεύσεων στην καθημερινή μας ζωή, εν μέσω αναποτελεσματικών μέτρων που διχάζουν μία ολόκληρη κοινωνία και οδηγούν σε διάκριση των πολιτών, σε άνιση μεταχείρισή τους και σε παραβίαση των προσωπικών δεδομένων και ατομικών ελευθεριών, οι τιμωρητικές πρακτικές της κυβέρνησης εδραιώνουν τον φασισμό.

Είμαστε οι Ε. Α., Η. Γ., Ε. Π., Ο.Σ. (τα 4 ζευγάρια πόδια) και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε νομικά την ομάδα ακροδεξιών ανδρών (επτά εξ αυτών) που με καλυμμένα τα πρόσωπα τους στις 5/3/2020 μας επιτέθηκαν απροκάλυπτα σε κεντρικό σημείο της πόλης, εν ώρα αιχμής, ενώ κανείς από τους περαστικούς δεν αντέδρασε.

Ο προφανής λόγος της επίθεσης ήταν ότι κατευθυνόμασταν σε πορεία αλληλεγγύης υπέρ των προσφύγων, κρατώντας πλακάτ από καλάμια του κήπου μας και χαρτόκουτα με συνθήματα υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Εμείς τέσσερις, αυτοί δεκαπέντε. Εμείς περπατούσαμε, αυτοί έτρεξαν καταπάνω μας, μας περικύκλωσαν, μας έσπασαν τα πλακάτ, μας έσπρωξαν, μας έβρισαν: «Πουτάνες, είστε η ντροπή της χώρας».

Η έμφυλη διάκριση είναι ξεκάθαρη στον τρόπο με τον οποίο μας απευθύνθηκαν. Υιοθετώντας το ρόλο του προστάτη, του πατριώτη, του πατριάρχη, υποτιμούν ξεκάθαρα την γυναικεία/ανθρώπινη υπόστασή μας, προσβάλλουν την αξιοπρέπεια μας, υποβαθμίζουν την σημαντικότητα των επιλογών μας, καταπατούν την ελευθερία της έκφρασής μας.

Η επιλογή μας να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας στους πρόσφυγες, εντός και εκτός συνόρων, στο δικό μας αξιακό χάρτη κρίνεται παραπάνω από αναγκαία.

Πριν λίγο καιρό, ο σεισμός στο Αρκαλοχώρι απέδειξε ξεκάθαρα ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής ή θρησκείας, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να χάσει όλα όσα θεωρούσε έως τη στιγμή εκείνη δεδομένα και αυτονόητα: σπίτι, εργασία, σχολείο, οικογένεια.

Οι πραγματικοί, ωστόσο, λόγοι της επίθεσης εις βάρος μας είναι η έλλειψη παιδείας, ανθρωπιάς και ήθους, το αναίτιο μίσος, η έλλειψη της αίσθησης δικαιοσύνης και σεβασμού, η πεποίθηση ότι κάποιοι είναι ανώτεροι από κάποιους άλλους, ο φόβος απέναντι σε καθετί μη συνηθισμένο, καθώς και η επιβολή και φίμωση της διαφορετικής γνώμης.

Ο φασισμός δεν πεθαίνει σε αίθουσες δικαστηρίων. Ο καθένας από εμάς, όμως, οφείλει να σταθεί μπροστά και να καταγγείλει τη βία και το μίσος. Σε μια τόσο μικρή κοινωνία, όπως αυτή του Ρεθύμνου, ο φασισμός έχει ονοματεπώνυμα και εμείς τον αναγνωρίζουμε, τον αντιμετωπίζουμε, τον καταγγέλλουμε.

Έχουμε ζήσει το Ρέθυμνο στα χρόνια που η νεοναζιστική ΟΕΡ τρομοκρατούσε, με τους ανθρώπους της να μένουν ατιμώρητοι, ενώ όλοι γνώριζαν. Στο μέτρο που μας αναλογεί δεν θα επιτρέψουμε να επιστρέψουμε στο σκοτάδι εκείνων των ημερών.

Δε σωπαίνουμε, συνεχίζουμε να είμαστε άνθρωποι…

Κανείς μόνος. Καμία μόνη.

Δεν είστε 4 ζευγάρια πόδια είμαστε χιλιάδες

Στις 16 Δεκεμβρίου γίνεται η δίκη 7 από τα συνολικά 15 άτομα που επιτέθηκαν στις 4 συντρόφισσές μας στις 5-3-2020 καθώς αυτές κατευθύνονταν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης υπέρ των προσφύγων. Τα θρασύδειλα αυτά άτομα τις στοχοποίησαν επειδή ήταν γυναίκες και αντιφασίστριες.
Πιο πολύ όμως από αυτούς τους μάτσο ακροδεξιούς μας τρομάζουν οι σιωπηλοί “αμέτοχοι” θεατές. Οι περαστικοί που είδαν την επίθεση αλλά δεν αντέδρασαν και δεν βοήθησαν. Σε μια κοινωνία κυρ Παντελήδων που δολοφονεί γυναίκες και πνίγει πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου και του Έβρου δεν θα γίνουμε σαν κι αυτούς.
Ευχαριστούμε τις συντρόφισσες για το θάρρος τους να αντιμετωπίσουν δύο φορές το τέρας του φασισμού και της πατριαρχίας, στον δρόμο και στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Στις 16 Δεκεμβρίου θα είμαστε έξω από το δικαστήριο Ρεθύμνου και όπου χρειαστεί για να σταθούμε μαζί σας.
Καμία μόνη απέναντι στον φασισμό και την πατριαρχία
Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ρεθύμνου

Φωτογραφίες από μικροφωνική για την έναρξη της δίκης των δολοφόνων του Ζακ

Πραγματοποιήσαμε μικροφωνική και μοιράσαμε κείμενα στην πλατεία Μικρασιατών στις 19-10-21 την παραμονή της έναρξης της δίκης,

Κάλεσμα σε συγκέντρωση -μικροφωνική για την έναρξη της δίκης της δολοφονίας της Zackie Oh

3 χρόνια μετά την δολοφονία της Ζackie, ξεκινάει στο μεικτό ορκωτό δικαστήριο της Αθήνας η δίκη των δολοφόνων του.

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙOΣΥΝΗ. ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗ. ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΑ.

Στις 21 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται τρία χρόνια από τότε που ο Ζακ, από τότε που η Zackie δολοφονήθηκε άγρια από ιδιοκτήτες και αστυνομικούς στην οδό Γλάδστωνος μπροστά σε δεκάδες συμπολίτες μας, που δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την σφαγή και να αποτρέψουν τη βαρβαρότητα.
Πέρασαν τρία χρόνια με κατασκευασμένα ψέματα, παραπληροφόρηση και σκύλευση του σώματος του Ζακ. Την οργή για την απώλειά του διαδέχτηκε το πένθος, το κοινό μας μοιρασμένο πένθος για την αγάπη που μας στέρησαν. Η οργή μας για την ατιμωρησία, για το ρατσιστικό τους μίσος, για τις προσπάθειες συγκάλυψης, για την τρίχρονη, δυσανάλογη καθυστέρηση παραμένει και όσο περνάει ο καιρός θεριεύει.
Ο Ζακ, περήφανο μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οροθετικός, genderqueer, drag queen, αντιφασίστας και μαχητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δολοφονήθηκε από όλα αυτά που πολεμούσε όσο ζούσε. Από τον κοινωνικό εκφασισμό της διπλανής πόρτας, το ρατσισμό, την ομοφοβία, την θεσμική βία και την κοινωνική απάθεια. Ο πρώτος θάνατος ήρθε από τα χέρια των δολοφόνων, ο δεύτερος από την σιωπή του πλήθους και ο τρίτος από την τυμβωρυχία των μέσων με τις ψευδείς ειδήσεις. Ο Ζακ δολοφονήθηκε τρείς φορές. Και δολοφονείται τρία χρόνια τώρα, όσο η απονομή της δικαιοσύνη καθυστερεί βασανιστικά.
Από την πρώτη μέρα βγήκαμε μαζί στους δρόμους που αγάπησε για να φωνάξουμε το άδικο του και να υπερασπιστούμε στο όνομά του, στο όνομά της, τις δικές μας ζωές, την ασφάλειά μας, τα σώματά μας. Να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην ύπαρξη χωρίς φόβο και ντροπή, το δικαίωμά μας στην αγάπη.
Όσο θα βρισκόμαστε στους δρόμους να υπερασπιζόμαστε τη μνήμη του, οι συγκαλύψεις, οι καθυστερήσεις και η λάσπη δεν μπορούν να θαμπώσουν την λάμψη του Ζακ. Όσο πορευόμαστε χιλιάδες μαζί, όσο οι φωνές μας θα υψώνονται μαζί, διεκδικώντας δικαιοσύνη, όσο θα αντλούμε δύναμη το ένα από το άλλο, η φρίκη θα υποχωρεί και η αστερόσκονη της Zackie θα μας δείχνει το δρόμο. Πέρσι τον Οκτώβριο αγκαλιαζόμασταν με ανακούφιση στους κατάμεστους δρόμους της Αθήνας, στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης για τους ναζί της εγκληματικής συμμορίας. Φέτος τον Σεπτέμβριο, παίρνουμε με ευγνωμοσύνη τη σκυτάλη από τον αγώνα αυτό και την πάμε στον επόμενο.
Τρία χρόνια μετά, όλοι οι δολοφόνοι – ιδιοκτήτες και αστυνομικοί – κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανενόχλητα σκορπούν το ρατσιστικό τους δηλητήριο.
Την απάντηση στο μίσος, θα τη δώσουμε μαζί στο δρόμο.