Κυριακή 5 Νοέμβρη δεν δουλεύουμε δεν ψωνίζουμε

Το παρακάτω κείμενο μοιράστηκε σε 400 αντίτυπα στους δύο κύριους εμπορικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου

Την Κυριακή 5 Νοέμβρη δεν δουλεύουμε δεν ψωνίζουμε

Οι εφτά εργάσιμες Κυριακές το χρόνο είναι ένα πρώτο σκαλοπάτι για το άνοιγμα των καταστημάτων κάθε Κυριακή. Οι Λευκές Νύχτες είναι ένα πρώτο βήμα για το άνοιγμα των καταστημάτων κάθε νύχτα. Και λίγο λίγο οι Κυριακές της εκδρομής, της παραλίας, του αράγματος, της παρέας με αγαπημένους ανθρώπους, καθώς και οι βραδινές βόλτες θα μετατραπούν σε ψώνια στο εμπορικό κέντρο. Γιατί προφανώς τέτοια αντιεργατικά μέτρα φτιάχνονται προς όφελος των εμπορικών κέντρων και των σουπερμάρκετ. Μας λείπει άραγε χρόνος για να ψωνίσουμε; Δεν φτάνουν έξι μέρες τη βδομάδα για να δουλέψουμε;

Την Κυριακή 16 Ιουλίου, μια από τις 7 εργάσιμες Κυριακές, περπατήσαμε το κέντρο του Ρεθύμνου, μοιράζοντας κείμενα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας και μιλώντας με εργαζόμενους και πελάτες. Εισπράξαμε την ομόφωνη δυσαρέσκεια υπαλλήλων και καταστηματαρχών, ενώ οι περισσότεροι περαστικοί και περαστικές που έκαναν τη βόλτα τους μας έδωσαν δίκιο.

Την Κυριακή 5 Νοέμβρη είναι η επόμενη εργάσιμη Κυριακή. Καλούμε τους εργαζόμενους, τις εργαζόμενες, τις καταστηματάρχισσες και τους καταστηματάρχες να κάνουν την δυσαρέσκεια πράξη αρνούμενοι να εφαρμόσουν αυτό το αντιεργατικό μέτρο (όπως άλλωστε έκαναν στις 16/7 οι περισσότεροι συνάδελφοί τους). Καλούμε τους κατοίκους της πόλης να διευκολύνουν τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες αρνούμενοι να βγουν για ψώνια την Κυριακή 5 Νοέμβρη και κάθε Κυριακή.

Αν η Κυριακή δεν είναι αργία δεν είναι Κυριακή
Οι ζωές μας δεν είναι εμπόρευμα!

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ)
Ρεθύμνου
eserethymnou.espivblogs.net
facebook: ΕΣΕ Ρεθύμνου

ΕΣΕ Θεσσαλονίκης: Οι νεκροί εργάτες της τάξης μας τα κέρδη των αφεντικών και του κράτους

Εδώ το πρωτότυπο.

Οι νεκροί της τάξης μας δεν προέρχονται μόνο από τους κλάδους της οικοδομής και του επισιτισμού που μετρήσαν πολλά θανατηφόρα «ατυχήματα» τον προηγούμενο χειμώνα. Αυτο το καλοκαίρι στον βωμό των δισεκατομμυρίων εσόδων που μέτρησαν τα αφεντικά μόνο από τον τουρισμό, εμείς μετρήσαμε νεκρούς από κάθε κλάδο. Καθαριστές, ξυλοκόποι, οδηγοί φορτηγών, υπάλληλοι αεροδρομίων, χειριστές κλαρκ, λιμενεργάτες ήταν μέσα στις δεκάδες περιπτώσεις όπου οι εργάτες δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους, όπου για 300 με 600 ευρώ αφήσαν την ζωή τους σε χαντάκια, δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, εργοστάσια και ορυχεία.

Στον καπιταλισμό όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες αποτελούμε αναλώσιμα νούμερα είτε πρόκειται για περίοδο «κρίσης» είτε για οικονομική «ανάπτυξη». Στην οικονομική κρίση τα αφεντικά επικαλούνται τα «μειωμένα» κέρδη και, εκτός από τους μισθούς, εξαφανίζουν και κάθε πιθανό μέτρο ασφάλειας, ενώ στην πολυαναμενόμενη για αυτούς ανάπτυξη το αυξανόμενο κέρδος τους είναι πάνω από κάθε σκέψη για  προστασία των εργαζόμενων. Οι εταιρίες ποτέ δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να απολογηθούν και η όποια «βαθειά θλίψη» τους είναι λιγότερη από την οδύνη για το κόστος της προστασίας των εργαζόμενων.

Δεν διακινδυνεύουμε την ζωή μας

για κανένα αφεντικό και καμία ανάπτυξη

Διεκδικούμε με αξιοπρέπεια και μαχητικότητα

τα εργατικά μας συμφέροντα

Μνήμη και οργή

για τους νεκρούς της τάξης μας

ΕΣΕ Θεσσαλονίκης: «Οι σεζόν του τρόμου»

εδώ το πρωτότυπο

Σε ένα ακόμα καλοκαίρι στην Ελλάδα της κρίσης με πολλή πολλή ζέστη, κάποιοι βρίσκονται εδώ και αρκετούς μήνες σε  νησί, όχι για διακοπές, αλλά για να επιβιώσουν. Φαίνεται ότι σε ένα τοπίο διάλυσης, με την ανεργία στους νέους να αγγίζει πλέον το 50%, ο τουριστικός κλάδος διατηρεί μία (έστω και μικρή) δυνατότητα απορρόφησης εργατικού δυναμικού – ειδικά νεανικού. Οι ειδικοί το λένε εδώ και χρόνια: Το μέλλον της Ελλάδας αναγκαστικά περνάει από τον τουρισμό. Τι κρύβεται όμως πίσω από την βιτρίνα που βλέπουμε εμείς ως «πελάτες’»; Πόσο ειλικρινές είναι αυτό το χαμόγελο με το οποίο μας καλωσορίζουν οι εργαζόμενοι στο μαγαζί που δουλεύουν; Και τέλος, πόσο κοστολογείται για τα αφεντικά η αξιοπρέπεια και η ανάγκη για επιβίωση των εργατών;

Πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως νεαρής ηλικίας, στην προσπάθειά τους να μαζέψουν λεφτά το καλοκαίρι για να τη βγάλουν τον χειμώνα, δεν κάνουν βέβαια διακοπές, δουλεύουν και υφίστανται καταπάτηση των δικαιωμάτων τους από τα αφεντικά, τα οποία συνηθίζεται να εκμεταλλεύονται σε μεγάλο βαθμό τους εργαζομένους που πάνε να δουλέψουν για σεζόν, πιστεύοντας ότι από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος δουλεύει γι’ αυτούς είναι ουσιαστικά ιδιοκτησία τους και δεν δικαιούται να έχει ιδιωτική ζωή.

Το συχνότερο φαινόμενο εργατικής εκμετάλλευσης που παρατηρείται σε πολλές τουριστικές περιοχές είναι ο εργαζόμενος να είναι δηλωμένος για 8ωρη εργασία, 5 μέρες τη βδομάδα και στο τέλος να καταλήγει να δουλεύει 9ωρα και 10ωρα, 7 μέρες την εβδομάδα με τις υπερωρίες (προφανώς) να μην πληρώνονται ποτέ. Συνηθίζεται επίσης τα αφεντικά να καθυστερούν τους μισθούς των εργαζομένων (αν δίνουν όλους τους μισθούς μαζί στο τέλος), κάτι που σημαίνει ότι ο εργαζόμενος καλείται να επιβιώσει με δικά του έξοδα όσο καιρό μείνει στο νησί.

Επίσης, θα  πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι τα λεφτά που δίνονται από τα αφεντικά είναι πάντα σχεδόν «μαύρα», ενώ το ωράριο αλλάζει συνεχώς αναλόγως με  τις ορέξεις του εργοδότη, χωρίς να ερωτάται ο εργαζόμενος /η.

Πολύ συχνά οι απαιτήσεις των αφεντικών φτάνουν σε εξοργιστικό σημείο, αφού πολλοί από αυτούς απαγορεύουν στους εργαζομένους τους ακόμη και να κάθονται εν ώρα εργασίας, να κάνουν διαλείμματα ενώ έχουν λόγο ακόμα και στο ντύσιμο/στυλ των εργατών, αφού απαιτούν από το προσωπικό τους να μην έχει βαμμένα νύχια, σκουλαρίκια, τατουάζ και άλλα αξεσουάρ που μπορεί να τους κάνουν να χάσουν  τους πολύτιμους πελάτες τους.

Ορισμένα αφεντικά τραβάνε το σκοινί ακόμα περισσότερο και θέλοντας να έχουν τον απόλυτο έλεγχο, έχουν πάνω τους το κλειδί της τουαλέτας του μαγαζιού, γιατί όπως λένε οι ίδιοι, οι εργαζόμενοι «λουφάρουν» με πρόφαση την επίσκεψή τους στην τουαλέτα και κάθονται παραπάνω απ’ ότι θα έπρεπε.

Τέλος, οι εργοδότες δεν διστάζουν σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να κόψουν λεφτά από τους μισθούς των εργαζομένων είτε για παραδειγματισμό είτε έχοντας ως δικαιολογία ότι δεν τηρήθηκαν οι εσωτερικοί «κανόνες» του μαγαζιού (π.χ. οι εργαζόμενοι μιλούσαν πολλή ώρα μεταξύ τους, κάθονταν ενώ αυτό απαγορευόταν κλπ).

Το μόνο πλεονέκτημα που συνήθως απολαμβάνουν όσοι πάνε να δουλέψουν σεζόν είναι ότι ο εργοδότης τους τούς παρέχει στέγη και τροφή, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως θετικό, αφού συνηθίζεται τα δωμάτια στα οποία διαμένουν οι εργαζόμενοι να είναι χαμηλής ποιότητας και να μην έχουν καν τις βασικές ανέσεις. Πολύ συχνά αναφέρονται περιπτώσεις όπου τα συγκεκριμένα δωμάτια δεν είχαν καν παράθυρα, ήταν πολύ μικρά και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για ύπνο και τίποτε περισσότερο.

Για να απαντήσουμε σε αυτές τις εργοδοτικές ασυδοσίες, εμείς, οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας, πρέπει να οργανωθούμε δυναμικά στα σωματεία μας , να οξύνουμε τον ταξικό ανταγωνισμό και, γνωρίζοντας ότι οι κοινωνίες που οδηγούνται στην εξαθλίωση έχουν την τάση να εξεγείρονται, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας μέχρι να πάρουμε ότι μας ανήκει.

Συμμετοχή σε νικηφόρα παρέμβαση για καταβολή δεδουλευμένων

Μέλη της ομάδα μας συμμετείχαν στις 12/8 σε νικηφόρα παρέμβαση για καταβολή δεδουλευμένων από επιχείρηση εστίασης στην παραλιακή λεωφόρο του Ρεθύμνου.

Το καφέ-μεζεδοπωλείο «Ανεμολόγιο» προέβη στις 7/8 σε απόλυση εργαζόμενης επειδή απαίτησε τις υπερωρίες της. Την επομένη απέλυσε τη δεύτερη εργαζόμενη επειδή αρνήθηκε να καλύψει την απόλυση της πρώτης και μια μέρα αργότερα παραιτήθηκε και η τρίτη εργαζόμενη μαθαίνοντας τι είχε συμβεί με τις δυο προηγούμενες.

Στην κεφαλή της κινητοποίησης, που συγκέντρωσε 30-40 αλληλέγγυες και αλληλέγγους, βρίσκονταν οι δύο τελευταίες εργαζόμενες. Παραμείναμε στην επιχείρηση λίγο παραπάνω από μια ώρα μέχρι να καταβληθούν τα δεδουλευμένα ύψους 110 ευρώ, τα οποία το αφεντικό ήθελε να δώσει από Σεπτέμβρη. Στη διάρκεια της παραμονής μας αποκλείστηκε το μαγαζί και πραγματοποιήθηκε μοίρασμα του παρακάτω κειμένου στα διερχόμενα οχήματα.

Νίκες στους ταξικούς αγώνες για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά!

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:

ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ;

Μας λένε ότι ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Κρήτης. Το Ρέθυμνο από το Μάρτη αρχίζει να φτιασιδώνεται για να δεχτεί τους σωτήρες του. Τα ημερολόγια της πόλης μετρούν αντίστροφα για τη σεζόν που θα μας ξελασπώσει. Ή μήπως ξελασπώνει μόνο κάποιους; Οι μαγαζάτορες αντλούν από την απύθμενη δεξαμενή της ανεργίας για να βάλουν στην τσέπη τους όσα περισσότερα μπορούν όσο γρηγορότερα γίνεται. Στις γαλέρες της τουριστικής ανάπτυξης ντόπιοι και ξένοι εργάτες και εργάτριες τραβάνε κουπί ανασφάλιστοι/ες, κακοπληρωμένοι/ες, με απλήρωτες υπερωρίες και άθλιες συνθήκες εργασίας που μπορεί να φτάνουν ακόμη και στη βία. Και καθώς οι περισσότεροι εργοδότες στην τουριστική βιομηχανία είναι άντρες και οι περισσότεροι υπάλληλοι γυναίκες, η βία μπορεί να είναι αυτή του αρσενικού που κάνει κουμάντο. Ειδικότερα στα τουριστικά μαγαζιά, μικρά και μεγάλα αφεντικά εκμεταλλεύονται την ανυπαρξία μνήμης της πελατείας τους για να ξεσαλώνουν. Ο φόβος για ανεργία και έκθεση δημιουργεί το πλέγμα σιωπής που καλύπτει αυτά τα περιστατικά.

Μια από τις πολλές τέτοιες περιπτώσεις είναι το μεζεδοπωλείο «Ανεμολόγιο» στη Άρη Βελουχιώτη 1 (παραλιακή) που έδιωξε κακήν κακώς δυο εργαζόμενες μέσα σε δυο μέρες. Στις 7 Αυγούστου το αφεντικό είχε την άνεση να διώξει τη βασική του σερβιτόρα στην κορύφωση της σεζόν, επειδή του ζήτησε να πληρωθεί τις υπερωρίες της. Την επομένη, η συνάδελφός της αρνήθηκε να την αντικαταστήσει, κι όταν προσπάθησε να αιτιολογήσει τη στάση της, ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του αφεντικού, που αντρίκια πέταξε την καρέκλα, άρπαξε την εργαζόμενη από το σβέρκο, την έσυρε προς την κουζίνα να μαζέψει τα πράγματά της και την έδιωξε απλήρωτη.

Η ανάπτυξη αυτή δεν είναι για τα γούστα μας. Το μόνο που αναπτύσσει είναι τις ορέξεις των αφεντικών για περισσότερα κέρδη και μεγαλύτερη ασυδοσία, που χτίζεται πάνω στο φόβο και την ανοχή μας. Ας μη μένουμε σιωπηλές και σιωπηλοί απέναντι στο τσαλαπάτημα των ζωών και της αξιοπρέπειάς μας. Ας ενώσουμε την οργή μας για να ξεριζώσουμε τα «Ανεμολόγια» του Ρεθύμνου.

εργάτριες/εργάτες στην τουριστική βιομηχανία & αλληλέγγυες/οι

Κυριακή 6 Αυγούστου: Μοίρασμα κειμένου για την κυριακάτικη αργία στα σουπερμάρκετ Χαλκιαδάκης και Lidl

Την Κυριακή 6 Αυγούστου μοιράσαμε στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, τις πελάτισσες και τους πελάτες των σουπερμάρκετ Χαλκιαδάκης στην Καλλιθέα και στα Lidl στον Κόμβο Ατσιποπούλου το κείμενό μας Αν η Κυριακή δεν είναι αργία, δεν είναι Κυριακή. Παράλληλα μοιραζόταν αγγλική περίληψη. Η δράση δεν διήρκησε πολύ καθώς η κίνηση ήταν εξαιρετικά μειωμένη.

Μοίρασμα απολογιστικού κειμένου από δράση για την κυριακάτικη αργία

Την Πέμπτη 3 Αυγούστου μοιράσαμε σε εργαζόμενες και εργαζόμενους στον κλάδο του εμπορίου και σε καταστηματάρχες το κείμενο που ακολουθεί. Το κείμενο μοιράστηκε στα καταστήματα των δύο κεντρικών οδών της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, την Εθνικής Αντιστάσεως και την Αρκαδίου. Παράλληλα μοιραζόταν σε πελάτισσες, πελάτες, διερχόμενους και διερχόμενες το κείμενό μας Αν η Κυριακή δεν είναι αργία, δεν είναι Κυριακή, με μια σύντομη περίληψη στα αγγλικά.

Το κείμενο που μοιράστηκε:

Δεν δουλεύουμε, δεν ανοίγουμε τις Κυριακές

Την Κυριακή 16 Ιουλίου, ημέρα που είχε προκηρυχτεί γενική απεργία στον κλάδο του εμπορίου, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα ανοιχτά μαγαζιά με μοίρασμα του κειμένου μας «Αν η Κυριακή δεν είναι αργία, δεν είναι Κυριακή». Συνομιλήσαμε με καταστηματάρχες και υπαλλήλους και εισπράξαμε την ομόθυμη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι «αναγκάζονταν» (αληθές στην περίπτωση των υπαλλήλων, προβληματικό στην περίπτωση των καταστηματαρχών) να δουλέψουν Κυριακή. Καλούσαμε πελάτες και πελάτισσες να μην ψωνίζουν Κυριακή και με αγγλόφωνη περίληψη του κειμένου ενημερώναμε αλλοδαπές πελάτισσες και πελάτες και τους καλούσαμε να σταθούν αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι στον αγώνα μας.

Παρά το γεγονός ότι οι υπάλληλοι δεν είχαν μεγάλα περιθώρια να αρνηθούν να δουλέψουν, είναι εντυπωσιακή η αντίφαση που παρατηρήσαμε στους καταστηματάρχες οι οποίοι αν και απρόθυμοι άνοιξαν τα μαγαζιά τους. Παρότι αρκετοί εμφανίζονταν δυσαρεστημένοι με τη στάση του Εμπορικού Συλλόγου Ρεθύμνου να μην προκηρύξει απεργία, δεν γνωρίζουμε αν είχαν ασκηθεί ουσιαστικές πιέσεις από τα μέλη του προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι καταστηματάρχες στο σύνολό τους ήταν της γνώμης ότι μόνο με μια σαφή στάση του Εμπορικού Συλλόγου θα μπορούσε να παραμείνει η κυριακάτικη αργία, ενώ τίποτα δεν θα μπορούσε να οργανωθεί από τα κάτω. Αυτό δείχνει τη μειωμένη διάθεση δράσης των καταστηματαρχών ενάντια στο μέτρο, παρά την προφορική τους δυσαρέσκεια. Παράλληλα θεωρούμε υποκριτική την προφορική υποστήριξη της κυριακάτικη αργίας ακόμη και από τα λίγα μη τουριστικά μαγαζιά της Αρκαδίου που συστηματικά ανοίγουν τις Κυριακές.

Παρά τις ρήσεις μαγαζατόρων που δήθεν αναγκάστηκαν να ανοίξουν, το μεγαλύτερο μέρος των καταστημάτων της Αρκαδίου παρέμειναν κλειστά, πράγμα που θα όφειλε να προβληματίσει όσους και όσες άνοιξαν. Παρά τις δηλώσεις δυσαρέσκειας και ανεπάρκειας για οργάνωση από τα κάτω, με τη στάση τους ενισχύουν την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας από τα κάτω, με την προσωπική επιλογή και ευθύνη του καθενός και καθεμιάς να ανοίξουν τα μαγαζιά τους, είτε μόνοι τους είτε υποχρεώνοντας τις υπαλλήλους τους να δουλέψουν. Να σημειώσουμε ότι από αυτό το αντιεργατικό μέτρο, πλήττονται σχεδόν αποκλειστικά οι γυναίκες, που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων.

Τέλος θεωρούμε απαράδεκτη τη στάση του Εμπορικού Συλλόγου Ρεθύμνου που περιορίζεται να υπερασπίζεται την κυριακάτικη αργία με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Συναδέλφισσα στον κλάδο του εμπορίου, οργανώσου στο σωματείο σου! Μόνο με την οργάνωση μπορείς να υπερασπιστείς τα συμφέροντά σου.

Κανένα μαγαζί ανοιχτό τις Κυριακές.

Οι ζωές μας δεν είναι εμπόρευμα.

Πέμπτη 20/7: παρουσία στην απεργιακή πορεία στον κλάδο του επισιτισμού

Μέλη της ΕΣΕ Ρεθύμνου παραβρέθηκαν στο κάλεσμα του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων και συναφών επαγγελμάτων την Πέμπτη 20 Ιουλίου στο πλαίσιο της πανελλαδικής απεργίας που κάλεσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων. Η προσυγκέντρωση έλαβε χώρα στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου και η πορεία κατευθύνθηκε προς το χώρο του Συλλόγου Ξενοδόχων στη ΒΙΟ.

Το κάλεσμα στηρίχτηκε κυρίως από το ΠΑΜΕ. Η ομάδα μας, με αλληλέγγυους συντρόφους, είχε διακριτό μπλοκ στο τέλος της πορείας και φωνάχτηκαν τα συνθήματα: «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», «Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών», «Πενήντα ώρες για 400 ευρώ, τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ», «Ίδια τα αφεντικά, δεξιά κι αριστερά».

Κυριακή 16/7: μοιραστική ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας

Την Κυριακή 16/7, στο πλαίσιο της πανελλαδικής απεργίας στον κλάδο του εμπορίου και τις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της Κυριακάτικης Αργίας πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μοίρασμα του κειμένου μας «Αν η Κυριακή δεν είναι αργία, δεν είναι Κυριακή» στα ανοιχτά μαγαζιά της οδού Αρκαδίου, κεντρικού εμπορικού δρόμου της παλιάς πόλης Ρεθύμνου.

Συνομιλήσαμε με καταστηματάρχες και υπαλλήλους και εισπράξαμε την ομόθυμη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι «αναγκάζονταν» (αληθές στην περίπτωση των υπαλλήλων, προβληματικό στην περίπτωση των καταστηματαρχών) να δουλέψουν Κυριακή. Καλούσαμε πελάτες και πελάτισσες να μην ψωνίζουν Κυριακή και με αγγλόφωνη περίληψη του κειμένου ενημερώναμε αλλοδαπές πελάτισσες και πελάτες και τους καλούσαμε να σταθούν αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι στον αγώνα μας.

Αξίζει να σημειώσουμε στην πλειονότητά τους τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά, ενώ η κίνηση στο δρόμο ήταν ελάχιστη.

Η δράση πλαισιώθηκε από συντρόφους και συντρόφισσες συλλογικοτήτων της πόλης, καθώς και από δύο συντρόφους από τη συλλογικότητα Azadî στα Χανιά. Να ‘στε καλά συντρόφισσες και σύντροφοι και καλά μας συναπαντήματα στο δρόμο!

οι φωτογραφίες και η επεξεργασία από σύντροφο της Azadî

συμμετοχή στον λαϊκό αγώνα δρόμου «Λούης Τίκας»

Μέλος της ΕΣΕ Ρεθύμνου συμμετείχε με μέλη της ΑΔΡΕ και του Λίβα ΑΣΡ στο 2ο Λαϊκό Αγώνα Δρόμου «Λούης Τίκας» που πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου σε διοργάνωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Λούτρας και του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Ρεθύμνου. Ο αγώνας ξεκίνησε από τη Μονή Αρκαδίου και κατέληξε στη Λούτρα, γενέτειρα του Λούη Τίκα (Ηλία Σπαντιδάκη), όπου ο Πολιτιστικός Σύλλογος είχε ετοιμάσει πλουσιοπάροχο κέρασμα.

Στη διάρκεια της διαδρομής φωνάχθηκαν τα συνθήματα «Λαϊκός αθλητισμός κι όχι πρωταθλητισμός», «Ζει, ζει, ο Λούης Τίκας ζει», «Λούη Τίκα ζεις, εσύ μας οδηγείς». Παράλληλα γινόταν από το μέλος μας επί τροχάδην ενημέρωση για τον διεθνιστικό εργατικό αγώνα του Τίκα και των άλλων αγωνιστών ανθρακωρύχων!

Έγινε επαφή με απόγονο του Λούη Τίκα, ο οποίος μας χάρισε το βιβλίο που έχει γράψει για τον Τίκα. Έγινε συζήτηση με τους διοργανωτές για εμπλουτισμό του Αγώνα Δρόμου «Λούης Τίκας» και με παράλληλες δράσεις-εκδηλώσεις.

το μετάλλιο που δόθηκε σε όλα τα άτομα που συμμετείχαν στον αγώνα παρά την κορύφωση του καύσωνα

ΕΣΕ Ημαθίας: ενάντια στην εγκατάσταση αιολικού πάρκου στο Βέρμιο

“Πράσινη” ανάπτυξη, καπιταλισμός, και θέσεις εργασίας. Ενάντια στην εγκατάσταση του αιολικού πάρκου στο Βέρμιο

Οι τοπικές κοινωνίες που ζουν χιλιάδες χρόνια στις παρυφές του βουνού του Βέρμιου, κινδυνεύουν να χάσουν την κοινή φυσική, κοινωνική και πολιτισμική τους κληρονομιά από την εγκατάσταση του τεράστιου αιολικού πάρκου καπιταλιστικών συμφερόντων. Αυτό φυσικά γίνεται στο όνομα της “πράσινης” βιώσιμης ανάπτυξης, που μπορεί να ακούγεται καλή στα αυτιά των απόμακρων από τη φύση καταναλωτών, αλλά φυσικά ούτε πράσινη είναι, ούτε βιώσιμη, γιατί πολύ απλά αφορά την ανάπτυξη μίας ακόμα βιομηχανικής επένδυσης καπιταλιστικών συμφερόντων. Είναι γεγονός πως ο καπιταλισμός με τις τεράστιες συγκεντρώσεις σε μονάδες παραγωγής και κατανάλωσης χρειάζεται για να αναπτυχθεί παρόμοιου μεγέθους συγκεντρώσεις μονάδων παραγωγής ενέργειας και επομένως τις τεχνολογίες του άνθρακα και της πυρηνικής ενέργειας. Τεχνολογίες που και στην καπιταλιστική και στην κρατική τους διαχείριση βοήθησαν στην ιεραρχική οργάνωση των κοινωνιών, και τη συγκέντρωση της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας στα χέρια λίγων κυρίαρχων. Το παραγωγικό-καταναλωτικό μοντέλο που τελικά κυριάρχησε σε ολόκληρο τον κόσμο – μετά και την πτώση των κρατικοκαπιταλιστικών “σοβιετιών” – συμπυκνώθηκε στις βασικές αρχές της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής ανάπτυξης, τις συνέπειες του οποίου τις ζούμε στο πετσί μας.

Continue reading